หากเปรียบทุกๆ วันของเรากับ ‘การเดินเรือ’ แล้วมีเกาะมหาสมบัติที่เป็น ‘เป้าหมาย’ ของชีวิต พายุที่โหมกระหน่ำอาจเปรียบเทียบได้กับ ‘ปัญหา’ ที่ถาโถมเข้ามาในแต่ละวัน และเราทุกคนอาจเป็นกัปตันเดินเรือ กัปตันเรือไม่น้อยนั้นจำยอมต่ออุปสรรคและล่าถอยกลับสู่ฝั่ง แต่กัปตันบางคนก็อาจเชื่อในเรื่องของ ‘ความพยายาม’ และ ‘ความมุ่งมั่น’ ที่จะนำเรือเหล่านั้นฝ่าฟันพายุฝนต่อๆ ไป

กัปตันที่ล่าถอยนั้น เขาอาจไม่ได้เป็นผู้อ่อนแออย่างเสียไม่ได้ หากแต่พายุลูกใหญ่ก็เทียบได้กับ ‘อุปสรรค’ ที่ผ่านเข้ามา ความรู้สึกกลัว ความผิดพลาด อาการผิดหวัง เหล่านั้นอาจกลายเป็น ‘พายุลูกใหญ่’ ที่นำพาหายนะบางอย่างมาให้

ซึ่งแน่นอนว่าใครหลายคนอาจตัดสินใจ ‘หันหลัง’ กลับไปเพื่อความสบายใจ และมองว่าเหล่านั้นคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดใน ณ ขณะนั้น และหวังว่าพายุในใจนั้นสงบลงเมื่อกลับเข้าฝั่งอย่างปลอดภัย

แต่สิ่งที่อาจกลับไปด้วยนั้นคือ ‘ความผิดหวัง’ ที่ก่อตัวขึ้นซ้ำๆ ในใจว่าเรายังก้าวข้ามบางอย่างไปไม่ได้ ซึ่งส่งผลต่อเนื่องมายังความรู้สึกผิดและการคิดโทษตัวเองในใจอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซึ่งถึงแม้กัปตันบางคนเองจะทะเยอทะยานและมีความมุ่งมั่น พายุของความกล้าหาญ ที่ถึงแม้เขาอาจจะไม่ได้แสดงออกมาแต่ก็หาใช่ว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

แน่นอนอย่างมากที่สุดว่าคนทุกคนย่อมมีความกดดันหลากหลายด้วยสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ อายุที่มากขึ้นย่อมทำให้เราต้องประสบความสำเร็จตามแบบฉบับของสังคม และสุดท้ายแล้วเราอาจไม่ได้ตั้งเป้าหมายกับ ‘การเติบโต’ ของเราได้อย่างเต็มที่ เพราะเราลืมที่จะ ‘ฟัง’ เสียงของตัวเองไป ด้วยความสำเร็จ (รูป) ที่สังคมมอบให้

พายุต่างๆ เหล่านั้นย่อมก่อให้เกิด ‘ความกลัว’ หากแต่ต้องจำทน และกดความรู้สึกเหล่านั้นเข้าไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจเอาไว้ เพื่อ ‘ไปต่อ’ กับชีวิตอย่างย่อท้อไม่ได้

แล้วจะเป็นไปได้ไหม? ที่จะมีกัปตันสักคนที่มั่นคงในเป้าหมายเดินเรือไปด้วยความรู้เท่าทัน ‘พายุในใจ’ และสามารถเสาะหาและค้นพบ ‘เกาะแห่งปัจจุบันขณะ’ ที่มีศาลาหรือร่มไม้ให้ได้จอดพักผ่อนคลายก่อนออกเดินทางต่อเมื่อพายุค่อยๆสงบลง ที่ช่วยให้เรากลับมาใช้ความสามารถที่มีอยู่เดิมได้หลังใจสงบ ร่างกายสงบ

วันนี้ The Present Move จึงอยากชวนทุกท่านมารู้จักและเรียนรู้เกี่ยวกับ ‘เกาะแห่งปัจจุบันขณะ’ ที่จะช่วยให้เราไม่ร่วงหล่นไปจากชีวิตตัวเอง ไม่ว่าจะเจออะไรในหลากหลายสถานการณ์เองก็ตาม

• รู้ทันร่างกาย : ในฐานะ ‘บ้าน’ ของจิตใจและความรู้สึก ผ่านการค่อยๆ สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของส่วนต่างๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากภายนอกสู่ภายในทั้งความร้อน ความเย็น ความเกร็ง ความผ่อนคลาย ความไหวช้า และความรวดเร็ว ตั้งแต่ระดับมากจนเท่าทันได้ง่ายและเล็กน้อยจนอาจตามดูได้ยากขึ้นทีละเล็กน้อย และคำนึงเอาไว้ะเสมอว่า “รับรู้เพียงรับรู้ ไร้เงื่อนไขถูกผิด ไร้ชื่อเรียกใด ไร้การตีความ”

• ฝึกหายใจ : ‘ลมหายใจ’ เป็นสิ่งเชื่อมโยงระหว่างความอัตโนมัติและความรู้ตัว เมื่อเกิดความหวาดหวั่นหรือกดดันลมหายใจก็มีความเปลี่ยนแปลง การหายใจลึกจนอึดอัด การหายใจออกหนักหน่วงคล้ายการถอนหายใจเป็นสัญญาณสำคัญ การฝึกหายใจอย่างง่ายเริ่มต้นจากการหายใจให้เป็นทิศทางที่เลื่อนไหล ‘หายใจเข้าทางจมูก หายใจออกทางปาก’ และค่อยๆช้าลงเพื่อสงบพายุในใจให้คลี่คลาย

• ให้เวลา : แม้เราจะสามารถรู้เท่าทันร่างกาย และฝึกหายใจอย่างต่อเนื่องแต่หากเราคาดหวังให้กัปตันเดินเรืออย่างเร่งเร็วไปสู่เกาะแห่งปัจจุบันอาจส่งผลให้ระยะทางยิ่งไกลออกไป เพราะใจที่คาดคั้น ความคิดที่คาดหวังอย่างสูงต่อปัจจุบันขณะจะนำพาให้เรือนั้นหลงทาง

• หาจุดโฟกัส : ทางเดินเรือที่ชัดเจนตรงหน้าอาจหายวับไปกับตาถ้าใจยังมุ่งไปจดจ่อกับสิ่งอื่นผ่านความคิดต่ออดีตและอนาคต การย้ายความจดจ่อมาที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งชั่วขณะ ละวางใจออกจากพายุมาเฝ้ามองเข็มทิศและหางเสือจะทำให้ใจไปถูกทิศทางและมีโอกาสเข้าใกล้เกาะแห่งปัจจุบันขณะ

ข้างต้นนี้อาจเป็น 4 วิธีง่ายๆ ที่จะช่วยพาให้เราทุกคนได้ค้นหา ‘เกาะแห่งปัจจุบันขณะ’ ที่ในแง่หนึ่งอาจเป็นทั้งจุดเรียนรู้และที่พักใจ ราวกับมีศาลาและร่มไม้ให้ได้จอดพักผ่อนก่อนออกเดินทางในก้าวถัดไป และยิ่งไปกว่านั้น ‘เกาะ’ นี้ยังเป็น ‘ที่เกาะ’ ให้เราทุกคนในฐานะที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ เพื่อที่เราในฐานะกัปตันจะได้รู้เท่าทัน ‘พายุในใจ’ ที่อาจเกิดขึ้นทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็นอยู่ตลอดเวลา

The Present Move ขอเป็นกำลังใจให้กัปตันเรือทุกท่านได้เจอเกาะที่พักใจของทุกคนเอง และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะช่วยให้ทุกคนผ่านพ้นกัปทุกอุปสรรคปัญหาไปได้ ด้วยการเติบโตที่งดงามตามแบบฉบับของแต่ละคนเอง