ว่าด้วยสีชมพูจางๆ ในความทรงจำ เพราะอะไร ‘รักแรก’ ถึงลืมยาก?
เคยสงสัยหรือไม่? ว่าเพราะอะไร ‘รักแรก’ จึงยังสวยงามและตราตรึงอยู่ในความทรงจำ
“ยิ่งความเศร้าคว้านลึกเท่าใด คุณยิ่งกักเก็บความสำราญได้มากเท่านั้น” – KAHLIL GIBRAN.
‘ความเศร้า’ อาจถูกมองว่าเป็นด้านตรงข้ามกับ ‘ความสุข’
คล้ายกับว่าไม่ขาวก็ดำ ไม่คว่ำก็หงาย ไม่ซ้ายก็ขวา แต่สิ่งต่างๆ เหล่านั้น หากลองคิดพิจารณาให้ดีแล้วจะค้นพบว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นคือเรื่องเดียวกันทั้งหมด
เดือนกันยาฯ กำลังจะผ่านไป ทำอย่างไรให้มีแรงใจสู้ต่อจนถึงสิ้นปี
เดือนกันยายนวนมาทีไร เนื้อเพลง Wake me up when September ends ของวง Green Day ก็เป็นเพลงที่วนกลับมาให้เราได้ชวนนึกถึงเฉกเช่นเดียวกัน
YOLO : Please Handle with Care เพราะเรามีแค่ ‘ชีวิตเดียว’ จึงควรใช้ให้คุ้มค่า
เมื่อเห็นคำว่า Fragile ผู้เขียนอดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงคำนี้เข้ากับชีวิตของคนเรา เพราะ ‘Fragile’ แปลว่า ‘เปราะบาง’ หรือ ‘แตกสลายได้’ ไม่ต่างอะไรกับชีวิต
ล้มเหลว ไร้จุดหมาย ก็อาจแวะพักระหว่างทางได้ ชวนอ่าน ‘ร้านชำอิงอิง ที่พักพิงสำหรับผู้อ่อนล้า’ หนังสือฮีลใจคนวัยทำงาน
เพราะอะไรหลายคนถึงยอมจากบ้านเกิด เข้ามาแสวงหาความสำเร็จในเมืองใหญ่? สำหรับคนต่างจังหวัดที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตการทำงาน พอเรียนจบก็อยากทำงานหาเงิน แต่กลับบ้านเกิดไปก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ทำ
ผศ. ดร.วิมลมาศ ประชากุล : เคล็ดลับระดับทีมชาติของนักกีฬาโอลิมปิก เพราะ ‘สติ’ และ ‘การเรียนรู้’ คือชัยชนะที่แท้จริง
สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดของการเป็นนักกีฬาคือ ‘การมีสติ’ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่คุณจะพลิกวิกฤตจากการเพลี่ยงพล้ำจนเกือบเสียคะแนน นั่นอาจเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่จิตใจของคุณจะแข็งแกร่งมากขึ้น
ทำความเข้าใจบาดแผลในวัยเด็ก ที่อาจหล่อหลอมให้เราเป็นเราในทุกวันนี้
คุณเคยรู้สึกว่าแม้จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่บางครั้งก็ยังรู้สึกเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ต้องการความรักและความสนใจไหม?
ทำไมเราถึงมักโดนทักว่าแก่กว่าอายุที่เป็นอยู่? ชวนรู้จัก Old Soul ว่าด้วยตัวตนและจิตวิญญาณชรา
หากถามว่า Old Soul คืออะไร? และแปลกไหมหากเรามีจิตวิญญาณที่แก่กว่าอายุ
ในหลายครั้งที่เราอาจเคยถูกใครสักคนบอกว่า ‘แก่กว่าอายุ’
ใช้ชีวิตวันนี้ มีความสุขวันนี้ ชวนรู้จัก ‘Stoic’ ปรัชญาสามัญประจำบ้าน ที่ชวนให้เราไม่หวั่นไหวแม้มีอะไรมากระทบ
หลายคนอาจเคยได้ยิน ‘ปรัชญาสโตอิค’ (Stoic Philosophy) อย่างหนาหูตลอด 1-2 ปีที่ผ่านมานี้ ว่ากันว่าปรัชญาสายนี้เป็นปรัชญาแห่งความ ‘ช่างแม่ง’ ที่เสนอว่าให้เราสนใจเพียงแค่สิ่งที่เราควบคุมได้ และปล่อยวางกับสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้
หากเราเป็นคนบ้างาน จะมี Work-life Balance อย่างไรได้?
เพราะคำว่า ‘ชีวิต’ เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเราๆ และ ‘งาน’ เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น หาใช่ทั้งหมด